MELLAAH

alles.in.een.life.blog

Mijn lieve hondje Lucca is niet meer

Lieve Lucca, dit verhaal is voor jou. Mijn lieve hondje is vandaag op 5-jarige leeftijd overleden.

25-05-2013

Lucca kwam in mijn leven toen ik net leed aan PTSS een Post Traumatische Stress Stoornis. Ik sloot mezelf op in huis, checkte alles en had nachtmerries. Mijn ouders besloten om een hond te nemen. Ik zocht jou op, op het internet.

Zelf kon ik niet mee tijdens het ophalen van jou. Het was namelijk op de Belgische grens en zelf kon ik op het moment niet verder dan mijn eigen voordeur komen.

Je viel op in het nest: volgens mijn ouders was jij de enige Cavaliër King Charles Spaniël die een wit plukje op je voorhoofd had. Ze namen je mee.

Ik herringer me nog dat me moeder me opbelde via Skype: kijk dit is Lucca! De foto's heb ik nog daarvan. Én wat was je schattig. Je lag heerlijk te slapen in de auto.

Je hielp me naar buiten gaan, je was mijn eerste hondje. Steeds verder en verder kwam ik. Door jou!

We besloten te verhuizen van Zoetermeer terug naar Den Haag. In Zoetermeer had je een tuin, daarna niet meer. Je kon letterlijk alles overzien door de ramen: mensen in de buurt keken zelfs al naar binnen omdat ze weten dat je altijd ging blaffen.

Blaffen naar de TV, naar andere hondjes. Maar O wat was je stoer als ze dichterbij kwamen. Klein hondje met een klein hartje. Mijn held op sokken noemde ik je.

We gingen samen wonen in één huis, zonder mijn ouders. Wel twee straten verder maar wel kleiner. Je stond bekend in de buurt als het lieve hondje, kinderen liepen zelfs de schoolplein af om jou te aaien. En wat vond je dat leuk, aandacht.

Als ik even niet in mijn vel zat gingen we op bed liggen, kreeg je altijd wat lekkers van mij. Even Lucca en Mellanie tijd, onderuit Netflix aan en ontspan. Wat ga ik dat missen zeg.

Je was altijd een spring in het veld, buiten kon je trekken aan de lijn als een Pitbull en wat was je blij als het zonnetje scheen: lekker rennen door het bos.

Ik probeerde altijd snel naar huis te komen om bij je te zijn, ik kon niet met of zonder je. Je bent en blijft mijn kind.

De laatste week wilde je niet meer. Het begon met weinig eten, ik dacht eerst uit jaloersheid aangezien mijn vriend bij me bleef slapen ook doordeweeks nu. Ik had je nog een paar dagen in de woonkamer laten slapen, ik hoorde je bij de deur staan. Daar heb ik nu zo'n spijt van.

Na een aantal dagen wilde je helemaal niet meer eten, je snakte naar adem. Je keek me niet meer aan: je had pijn.

Tijdens de paasdagen was er geen ene dierenarts beschikbaar. Dus kon ik alleen bij een duur centrum terecht. En ik kreeg pas na de Pasen me geld binnen, dus probeerde het uit te stellen.

Na de Pasen direct gebeld naar Dr. Woof in Zoetermeer. Ik kon terecht. Ze toonde totaal geen interesse, deed weinig en stuurde me weg met de woorden: wat wil jij doen? een scan? Ik kreeg medicijnen mee voor een luchtweginfectie omdat je het zo benauwd had. Kreeg darm en maag medicijnen mee. Ze hebben je nog een aantal dagen hierdoor laten lijden.

25-04-2019

Ik dacht nog dat het zou helpen, twee dagen later besloot ik toch een andere dierenarts te bellen. Je wilde nog steeds niet meer lopen, alleen slapen.

Hij stond die ochtend nog bij zijn voederbak, zeker 5 minuten lang. Ik keek je aan: en jij keek niet terug. Hij liet zijn plas gewoon lopen, en niet zo'n beetje ook. Je had het niet eens meer door. Op dat moment kon ik eigenlijk niet eens boos op je worden, opruimen klaar.

Ik kon dezelfde dag nog terecht. Ik met me ouders en Lucca erheen, je wilde al niet meer lopen dus ik tilde je.

Ik zette Lucca neer zodat de dierenarts kon kijken: hij wilde alles weten wat er gebeurd was. Hij voelde en zei: Ik ga eerlijk met je zijn, er kan een Tumor zijn of een uitvergrootte Mild.

Ik dacht nog toen: dit is ernstig, maar dan krijg ik vast pillen mee en dan ga je mee terug naar huis. Je was vandeweek nog een spring in het veld, alsof er niks aan de hand was. Mijn hond kan niet doodgaan.

Eenmaal bloedonderzoek en punctie, en de ego's te hebben gehad zei de dokter dat je al stervende was.

Hoe kan dat?! Zo spontaan, binnen één week. Mijn hondje is nog maar 5, precies over een maand werd hij 6.


Tijdens de punctie kwam er bloed uitzetten. Je zat vol met tumoren, je nieren en lever waren al compleet uitgevallen. Dat verklaarde dat hij die ochtend moest plassen en niks doorhad.

Je gaat met je hond naar binnen bij de dierenarts, en na drie kwartier is hij met een naald overleden. Hij kon niet meer. Hij heeft nog tot zijn laatste adem gevochten: hij bleef sterk. Ik was bij je, ook al keek je me niet meer aan.

Ik mis mijn maatje, mijn hondje, mijn kindje. Ik ben nu alleen thuis. Heb niemand meer als ik even niet meer in me vel zit..

Wat gaat het moeilijk worden, en dat is het al.

Het besef is er nog niet, vorige week had ik nog een vrolijke spring in het veld die aan de lijn trok. Nu heb ik niks meer.

Doei mijn lieve Lucca, doe ze daarboven de groeten.